ថ្ងៃបុណ្យសពឪពុករបស់ Jimmy Kiss ខ្ញុំបាននាំកូនៗទៅចូលរួមដែរ។ អូនម៉ុចក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ ប៉ាៗកូនមិនចង់ស្លាប់ទេ កូនចង់រស់នៅជីវិតអមតៈដូច Jelly Fish (ត្រីចាហួយ) ដែរ ។ ខ្ញុំស្ដាប់ហើយលួចអស់សំណើចក្នុងចិត្តនូវសំណួរបែបក្មេងសេចក្ដីរបស់គេ។ ជារឿយៗខ្ញុំតែងលើកទឹកចិត្តឱ្យកូនសួរខ្ញុំអីក៏បាន។ កុំខ្លាច ហើយកុំបារម្ភថាប៉ាសើចនឹងសំណួរកូន ចង់សួរអីសួរមក។ កន្លែងណាប៉ាចេះប៉ាឆ្លើយភ្លាមៗ កន្លែងណាអត់ចេះប៉ាទៅស្រាវជ្រាវសិន។ កុំខ្លាចថាសំណួរហ្នឹងជាសំណួរបែបឡប់ៗអី ព្រោះប៉ាក៏សម្បូរសំណួរឡប់ៗពេញខួរក្បាលដែរ។ ជំនាន់មុនសំណួរឡប់ៗរបស់ប៉ាពិបាករកចម្លើយណាស់ តែឥឡូវមិនខ្វះមធ្យោបាយទេ។
តបទៅនឹងការលើកឡើងរបស់កូន ខ្ញុំបានសួរត្រឡប់ទៅវិញថា៖ បើកូនចង់រស់នៅអមតៈដូច Jelly Fish កូនត្រូវទទួលយកនូវស្ថានភាពរស់នៅបែប Jelly Fish ដែរ។ កូនដែលឃើញ Jelly Fish មានទូរស័ព្ទប្រើ មានអ៊ីនធឺណិត មានម៉ាស៊ីនត្រជាក់គេង ដែលឃើញវាជិះម៉ូតូចេញទ្រីបឆ្ងាយៗ មានម្ហូបសាច់បន្លែញ៉ាំឆ្ងាញ់ៗអត់?
ម៉ុច ៖ អត់ផង វានៅតែក្នុងទឹកសមុទ្រ ប្រៃឡប់!!
ខ្ញុំ៖ ត្រូវ! វារស់អមតៈមែន តែវាគ្មានអ្វីទាំងអស់ដូចយើងទេ ហើយគ្រប់ Jelly Fish មិនមែនសុទ្ធតែអាចរស់នៅអតមៈដែរ អាខ្លះក្លាយជាចំណីសត្វដទៃ អាខ្លះរលកបោកបក់មកងាប់លើច្រាំង…ទាល់តែវារស់ក្នុងអាងកញ្ចក់តែឯងអីទើបអាច ហីរស់អត់សេរីភាពចឹង យកភាពអមតៈមកធ្វើអី? អ៊ីចឹងកូនចង់រស់ជា Jelly Fish ឬមនុស្ស?
ម៉ុច៖ អូហ៍…មិនបាច់ទេ រស់ជាមនុស្សវិញប៉ា 😀
ខ្ញុំ៖ អឺខំរៀនចឹង!!
កូនត្រូវចាំ ធម្មជាតិយុត្តិធម៌ណាស់។ គេដកអ្វីពីយើង តែគេដាក់របស់ផ្សេងដែលមានតម្លៃជាង ដែលចាំបាច់ជាង។ គេដកស្លាបមិនឱ្យយើងហោះ គេដកក្រញាំមិនឱ្យសម្លាប់សត្វធំៗបាន គេដកល្បឿនមិនឱ្យយើងរត់លឿនដូចខ្លាឈីតា(Cheetah)…. តែគេឱ្យមកយើងនូវរបស់មួយគឺ «បញ្ញា» ។ ហោះអត់កើតមែន? យើងធ្វើយន្តហោះបាន សម្លាប់អត់បានដោយក្រញាំមែន? យើងសាងអាវុធគ្រប់បែបយ៉ាង រត់អត់លឿន? មានឡានមានម៉ូតូហើយ រត់នាំហត់អី?… អាបញ្ញាហ្នឹងគ្មានព្រះណាមកឱ្យយើងទេ (ខ្ញុំមិនដែលណែនាំកូនអំពីព្រះទេ ព្រោះអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនិយមដូចខ្ញុំគ្មានជំនឿថាមានព្រះមានព្រហ្មឡើយ) វាកើតឡើងពីការប្រឹងប្រែងព្យាយាមតស៊ូនឹងភាំពលំបាក និងការវវិឌ្ឍរបស់យើងតាំងពីជំនាន់ដូនតារាប់សិបលានឆ្នាំមក។ តែបញ្ញារបស់យើងនេះក៏ចង្រៃណាស់ដែរ ទីណាមានមនុស្ស ទីនោះមិនយូរមិនឆាប់នឹងរលាយ (Sic)។
អានបន្ថែម៖ ហេតុអ្វីត្រីចាហួយ Jelly Fish (ពូជ Turritopsis dohrnii) អាចរស់នៅជីវិតអមតៈ? https://en.wikipedia.org/wiki/Turritopsis_dohrnii
