10/2/15
cover

ដំណើរ​ផ្សងព្រេង​ថត​រូប​នៅ​កំពង់ឆ្នាំង-កំពង់ធំ

ខាងក្រោមនេះគឺជាការសង្ខេបត្រួសៗនៃដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបកន្លងមកនៃការចេញដំណើរលើកទី២ (សាកល្បង) របស់ក្រុមយើង។
ការលំបាកមានច្រើន តែយើងខ្ញុំសូមលើកតែខ្លះៗមកបរិយាយទេ។ កាលនោះពេលត្រលប់មកភ្នំពេញវិញទើបយើងដឹងតំបន់ដែលយើងបានឆ្លងកាត់នោះមានដីស្រូប
តែសំណាងល្អយើងរើសផ្លូវត្រូវ។ ហើយដំណើរបន្តគឺ នៅសប្ដាហ៍ក្រោយនេះ ថ្ងៃទៅ ១១-១៨ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៥។

profile

ដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបលើកទី ២ កំពង់ឆ្នាំង-កំពង់ធំ ដោយឆ្លងកាត់បឹងទន្លេសាប៖
យើងបានជួបការលំបាកជាច្រើនហើយក៏រីករាយជាមួយហ្នឹងបទពិសោធន៍ទាំងនេះដែរ។
នាថ្ងៃទី ២៩ ឧសភា ២០១៥ នេះ ៤នាក់គ្រូ និងសិស្សយើង Sovan Philong (គ្រូថាងចេង) ខ្ញុំអមរើន (ស៊ុន អូខុង) Phun Bandith (ជ្រូកប៉ាចេ) និង Chheng Hour (សិស្សប្អូនសាចេ) បានទៅចម្លងធម៌នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំងឆ្ពោះទៅកំពង់ធំដោយចេញដំណើរពីភ្នំពេញទៅ។ លុះទៅដល់ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងម៉ោងប្រហែលជា១១យប់ ពួកយើងបានសុំស្នាក់ការនគរបាល នៅមុខសាលាខេត្តដើម្បីដេកនៅក្បែររូបសំណាក់មួយពីព្រោះថាគោលការណ៍ពួកយើងគឺ មិនចំណាយលុយលើការស្នាក់នៅ ចំណែកឯម្ហូបត្រូវធ្វើដោយខ្លួនឯង។

4

ព្រឹកឡើងយើងបន្តដំណើរ ដោយឆ្លងដរពីទីរួមខេត្តកំពង់ឆ្នាំងឆ្ពោះទៅស្រុកកំពង់លែង(ភ្នំនាងកង្រី) ដែលជាគោលដៅថតរូបរបស់ពួកយើង។ បន្ទាប់មកយើងបន្តទៅឃុំដា ស្រុកកំពង់លែងដូចគ្នា ដោយធ្វើការនៅទីនោះរហូតដល់ម៉ោង ៤ល្ងាច។

1

និយាយពីថាវគ្គបន្តនេះគឺញាក់សាច់ដោយហេតុថាខេត្តកំពង់ឆ្នាំង និងកំពង់ធំត្រូវបានខណ្ឌចែកដោយវាលទំនាបនៃបឹងទន្លេសាប។ បើខែទឹកឡើងវិញគឺថាទឹកធំល្វឹងល្វើយដូចសមុទ្រ។
ពួកយើងបានសម្រេចចិត្តថាត្រូវតែបន្តដំណើរទៅមុខដោយមិនរុញរាទោះជាលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ។ (មាត់ជាផ្លូវ) ពួកយើងបានសួរអ្នកស្រុកថា តើផ្លូវពីឃុំដានេះ ទៅខេត្តកំពង់ធំអាចទៅរួចទេខែនេះ? គាត់ឆ្លើយថាបាន វាគោកដែរហើយ តែបើមានភ្លៀងគឺលំបាកខ្លាំងណាស់ ។ ពួកយើងចាប់ផ្តើមមើលមេឃឃើញថាស្រឡេះល្អ ក៏សម្រេចបន្តដំណើរទៅមុខ។ នៅតាមផ្លូវពោរពេញទៅដោយវាលស្មៅ វាលខ្សាច់ និងព្រៃលិចទឹក ។ មិនបាន ៣គីឡូម៉ែត្រផង ព្រះអាទិត្រក៏ចាប់ផ្តើមលិចហើយ ផ្លូវក៏លែងមានខ្សាច់ គឺចូលដល់វគ្គភក់ និងដីល្បាប់ ។ មេឃកាន់តែងងឹត ផ្លូវក៏កាន់តែលំបាក សេវាទូរស័ព្ទក៏គ្មាន Google Map ក៏ជួយពួកយើងលែងបាន។ គ្រានោះយើងទើបដឹងថា តំបន់នោះទើបតែភ្លៀងរួចពីព្រឹកទេ ពីព្រោះថា ផ្លូវគឺរអិលខ្លាំងណាស់ ពួកយើងក៏កាន់តែអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ដែរ ព្រោះម៉ូតូពួកយើងដឹកសំភារៈច្រើន រួមទាំងគ្រឿងធ្វើម្ហូប។ យើងដើរលឿនជាងជិះ ឈរក៏មិននឹង ព្រោះសណ្ឋានដីដូចលាបប្រេង រីឯទិសដៅក៏មិនដឹងនៅទីណា មើលទៅល្វឹងល្វើយដាច់កន្ទុយភ្នែកឃើញតែផ្កាយផ្លុងៗ ខ្ញុំ មើលទូរស័ព្ទឃើញថាម៉ោង ៨យប់ទៅហើយ ។ វគ្គនេះហើយដែលធ្វើឲ្យខួរក្បាលពួកយើងចងចាំមិនភ្លេច គឺម៉ូតូរបស់ពួកយើង វិលកង់បានយើងច្រើន ១០ម៉ែត្រ ត្រូវអង្គុយខ្វេះដីស្អិតដែលជាប់នៅនឹងកង់ ឬ មនុស្ស៤នាក់ត្រូវរុញម៉ូតូមួយគ្រឿងម្តងៗ ដើម្បីធ្វើយ៉ាងណាឲ្យអាចទៅមុខបានខ្លះ ។ យើងធ្វើបែបនេះរហូត ទាល់តែអស់កម្លាំងរៀងៗខ្លួន ចំណែកឯក្រពេះកាន់តែស្រែកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ហើយពេលស្រែកទឹកយើងត្រូវផឹកទឹកមួយដប ៤នាក់ព្រោះអស់ទឹកទៅហើយ រីឯមេឃវិញគឺងងឹតសូន្យសុង រកមើលទិសតំបន់អ្វីមិនឃើញសោះ។ ក្រពះកាន់តែឃ្លាន ហើយកាន់តែស្រែកទឹក តែយើងមិនអាចដាំបាយបានទេ ព្រោះតំបន់នោះមានតែភក់ និងដីល្បាប់។ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែមិនអស់សង្ឃឹមចំពោះដំណើរមួយនេះ ហើយពេលដែលអស់កម្លាំងខ្លាំងគ្មានអ្វីក្រៅពីដេកលើភក់ ដោយយើងមិនអាចដេកលើស្មៅបានទេ ព្រោះសម្បូរសត្វពស់។

3

ទីបំផុតម៉ោងប្រមាណជា ១កន្លះកណ្តាលអាធ្រាតពួកយើងបានមកដល់ភូមិតូចមួយដែលមានតែ ៧ផ្ទះ តែប៉ុណ្ណោះ (ពុទ្ធោអើយដីតែ ៣០គីឡូម៉ែត្រជាង ពួកយើងធ្វើដំណើររហូតដល់ទៅជាង ១០ម៉ោង)។ ពេលនោះនៅក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំបានគិតថា តើពួកយើងពិតជាបានជួបនឹងភូមិតូចមួយនេះ ឬជាការស្រមើស្រមៃ? តែសំណាងល្អ ពេលពួកយើងហៅអ្នកភូមិឃើញថា ពិតជាមានមនុស្សរស់នៅមែន ហើយគាត់ក៏យល់ព្រមឲ្យពួកយើងស្នាក់អាស្រ័យមួយយប់ និងចាប់ផ្តើមស្រុះមីហូប។ ទោះយ៉ាងណាក៏មិនទាន់ជួបសំណាងល្អ ព្រោះថា លោកគ្រូ បានបាត់កាបូបលុយ ដែលមានឯកសារសំខាន់សម្រាប់ក្រុមការងារយើង ដូចនេះខ្ញុុំ និងគាត់គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីបកត្រឡប់ទៅតាមផ្លូវចាស់ដែលបានមក ប៉ុន្តែនៅតែរកមិនឃើញ រួចក៏ត្រឡប់មកផ្ទះនោះវិញនៅម៉ោង ៣ភ្លឺ ដើម្បីដេកយកកម្លាំង ចាំព្រឹកឡើងម៉ោង ៦ចាំចេញទៅរកម្តងទៀត។ សំណាងល្អ គាត់ជាមួយនឹងសិស្សប្អូន ឆេង ហួរ បានរកឃើញការបូបនោះវិញ។ ព្រឹកឡើងយើងចាប់ផ្តើមបន្តដំណើរទៅខេត្តកំពង់ធំ ដោយមិនបានងូតទឹកអ្វីទាំងអស់ព្រោះគ្មានទឹក ហើយពីយប់គឺដេកទាំងខ្លួនប្រឡាក់ភក់តាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង។ ដំណើរបន្តនេះ គឺយើងត្រូវធ្វើដំណើរនៅលើវាលខ្សាច់ ដ៏ស្ងួតហែងប្រហែលជិត ២០គីឡូម៉ែត្រទៀត ទើបដល់ទីប្រជុំជន។
ខ្ញុំនៅចំាបានរឿងមួយទៀត គឹនាម៉ោង ប្រហែល១០យប់ ដែលពួកយើង ឋិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកនៅកណ្តាលវាលទំនាបបឹងទន្លេសាបនោះ នៅពេលដែលខ្ញុំឡើងឈរលើម៉ូតូស្រាប់តែ អាចឲ្យទូរស័ព្ទខ្ញុំមានសេរវាមួយកំាដែរ ហើយពួកយើងបានត្រឹមព្យាយាមតេមកអ្នកផ្ទះ ដើម្បីកុំឲ្យមានការបារម្ភពួកយើង ហើយខ្ញុំបានតេមកមនុស្សជាទីស្រលាញ់ខ្ញុំ ដោយកុហកថា ( អូនអើយ! ពេលនេះបងមកដល់កំពុងធំហើយ បងមានសុវត្ថិភាពហើយ និងនៅក្នុងផ្ទះសំណាក់មួយក្នុងទីរួមខេត្ត កុំបារម្ភបងអី រាត្រីសួស្តី) ការពិតខ្ញុំកំពុងតែជួបឧបសគ្គយ៉ាងលំបាក និងប្រឈមជាមួយតំបន់ដីស្រូបសោះ៕
————————————-
យើងខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងនឹងទទួលបានការឧបត្ថម្ភខ្លះ ចំពោះដំណើរផ្សងព្រេងថតរូបបន្តទៀតនេះ។
រាល់ការឧត្ថម្ភ យើងខ្ញុំនឹងមានការប្រកាសចំនួនពិតប្រាកដ បើសិនជា អ្នកផ្តល់ជំនួយ យល់ព្រមឲ្យប្រកាស។
លេខទូរស័ព្ទទំនាក់ទំនង៖
ខ្ញុំបាទ អមរើន: 093 656 345
លោក Phun Bandith: 016 64 16 76
លោក Chheng Hour: 070 31 38 91
សូមមេត្តា ជួយShare និង ចូលរួមឧបត្ថម្ភដើម្បីគំាទ្រពួកយើងផង

អត្ថបទដោយ៖ អមរើន

09/29/15
old-book1

ធូរថ្លៃដើម្បីសៀវភៅចាស់ៗមួយចំនួន

សួស្ដី!!!

មាន​អ្នក​ណា​ដឹង​ទេ​ថា​បើ​ខ្ញុំ​ចង់​រក្សា​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទុក​ជា​ឌីជី​ថល​ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​ប្រើ​មធ្យោបាយ​របៀប​ណា​?? ស្កែន??​បែប​ពិបាក​បន្តិច​ព្រោះ​សៀវភៅ​ចាស់​ពុក​ផុយ​ច្រើន​ហើយ​។ បត់​ចុះ​បទ​ឡើង​ពេល​ស្កែន​វា​នឹង​រហែក​មិន​ខាន​។ បើ​បង​ប្អូន​ណា​ដឹង​ជួយ​ប្រាប់​យក​តែ​បុណ្យ​ផង​ណា​។

សូម​រំលឹក​ប្រវត្តិ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​អស់​ហ្នឹង​បន្តិច​។ កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ជា​ forever​ alone​ កន្លែង​ដែល​ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​ជាន់​ជាង​គេ​ មិន​មែន​ហាង​ហ្គេម​ មិន​មែន​ក្លិប​ តែ​ជា​បណ្ណាល័យ​។ ខ្ញុំ​ចូល​តាំង​ពី​ព្រឹក​ រហូត​ថ្ងៃ​ត្រង់​មក​ផ្ទះ​ញ៉ាំ​បាយ​ ហើយ​ល្ងាច​ទៅ​ទៀត​ រហូត​ដល់​ម៉ោង​ប្រាំ​ក៏​ចូល​រៀន​តែ​ម្ដង​។ ខ្ញុំ​រៀន​យប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​មក​ មិន​មែន​ចង់​ទុក​ពេល​ធ្វើ​ការ​ ឬ​ដើរ​លេង​ទេ​ គឺ​ទុក​ចូល​បណ្ណាល័យ​អាន​សៀវភៅ​ ម្យ៉ាង​រឿង​មាន​សង្សា​គ្រាន់​នាំ​ដើរ​នោះ​ក៏​ទេ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​ជា​ចៃ​បណ្ណាល័យ​។​

ថ្ងៃ​មួយ​នៅ​បណ្ណាល័យ​សម្ដេច​ហ៊ុន​សែន​ នៃ​ RUPP​ គេ​មាន​ប្រមូល​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​លក់​ចេញ​ក្នុង​តម្លៃ​ថោកៗ​ ខ្ញុំ​ក៏​ឈរ​តម្រង់​ជួរ​ចាំ​ទិញ​សឹង​រាល់​ង៉ៃ។ អ្នក​ដែល​ស្រលាញ់​សៀវភៅ​នាំ​គ្នា​តម្រង់​ជួរ​ដណ្ដើម​គ្នា​ទិញ​ឱ្យ​រញ៉ី​។ ង៉ៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​មាន​លុយ​តែ ២០០០៛​ ក៏​ឈរចាំ​ទិញ​នឹង​គេ​ដែរ ព្រោះ​សៀវភៅ​ខ្លះ​ចាស់​ពេក​គេលក់​តែ ​៥០០៛ ទៅ​ ១០០០៛​ ឬ​ ២០០០៛-៥០០០៛ និង​ ១០០០០៛ តាម​អេតា​ (រូបរាង)​ ស្អាត​ ឬ​មិន​ស្អាត​។ សៀវភៅ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​ក្នុង​រូប​នេះ​តម្លៃ​តែ ៥០០៛​ប៉ុណ្ណោះ​។

old-book1

សៀវ​ភៅ​ Famous Chinese Short Stories សរសេរ​ដោយ Lin Yutang. បោះ​ពុម្ព​ឆ្នាំ​ ១៩៥៨

និយាយ​ដូច​ហែកកេរ្តិ៍​ខ្លួន​ឯង​តិច​ចុះ​។ ហេតុ​តែ​លោភ​ ណា​មួយ​ស្រលាញ់​សៀវភៅ​ និង​ចង់​សន្សំ​របស់​ចាស់ៗ​ (របស់​ចាស់ៗ​ កាមេរ៉ា​ចាស់ៗ​អាច​នឹង​សន្សំ​ទុក​ តែ​ថា​ស្រី​ចាស់ៗ​ជួយ​មិន​បាន​ទេ) ផង​នោះ​ ទោះ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​មាន​ប្រហែល​ ២០០០៛-៣០០០៛ ក៏​មក​តម្រង់​ជួរ​នឹង​គេ ក្នុង​ចិត្ត​គិត​ថា​ទិញ​សៀវភៅ​ណា​តម្លៃ​ត្រឹម​ ៥០០៛​ ឬ១០០០៛​អី​បាន​ហើយ​។ លុយ​ប៉ុណ្ណឹង​អាច​បាន​ប្រហែល​ ២-៣​​ក្បាល​អីដែរ​បើ​មួយ​ក្បាល​៥០០៛​អី។ តែ​មាន​អី​ណា​ សៀវភៅ​ដែល​មើល​ទៅ​ពេញ​ចិត្ត បែរ​ជា​គេ​ដាក់​លក់​ដល់​ទៅ​ ១០០០៛ ឬ​២០០០​៛ឯ​ណុះ​។ មិន​ដឹង​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្ញុំ​ប្រើ​មធ្យោបាយ​ធូរ​ថ្លៃ​តែ​ម្ដង​។ ដោយ​សារ​គេ​សរសេរ​តម្លៃ​នៅ​ចុង​សន្លឹក​ ចឹង​មើល​ឆ្វេង​ស្ដាំ​ ខ្ញុំ​បន្លំ​ហែក​អា​ចុង​សន្លឹក​ហ្នឹង​ចោល​ ហើយ​លូកយក​ប៊ិច​ពី​ហោ​ប៉ៅ​សរសេរ​ដាក់​តម្លៃ​ខ្លួន​ឯង​ ៥០០៛​ សៀវភៅ​ណា​គេ​ដាក់​ថ្លៃ​ដល់​ ២០០០៛​ អី​ខ្ញុំ​ហែក​ចោល​ សរសេរ​ដាក់​វិញ​ ១០០០៛អី​ហ្នឹង​។ ង៉ាស​ៗៗៗ ទៅ​ណា​វា​ល្បែង​។ និយាយ​ឱ្យ​ស្រួល​ស្ដាប់​ដាក់​តម្លៃ​ថោក​សមរម្យ​។

សំនួរ​សួរ​ថា​ ចុះ​គេ​មិន​ឆ្ងល់​ទេ​ថា​ឃើញ​អក្សរ​សរសេរ​ប្លែក​?? ចម្លើយ​ងាយ​ណាស់​ មុន​ហែក​ខ្ញុំ​មើល​អក្សរ​ហ្នឹង​សរសេរ​ខ្វៀក​អា​ម៉េច​ខ្លះ​ ខ្ញុំ​សរសេរ​ខ្វៀក​ឱ្យ​ដូច​តា​ម្រ៉ង​ ម្យ៉ាង​ពូ​មីង​ដែល​សរសេរ​ដាក់​តម្លៃ​ហ្នុង​មាន​ច្រើន​គ្នា​ ពី​ណា​ទៅ​ចាំ​អស់​ថា​ជា​អក្សរ​អ្នក​ណា​!!! មធ្យោបាយ​ធូរ​ថ្លៃ​បែប​នេះ​ក៏​ខ្ញុំ​ចេះ​នឹក​ឃើញ​ដែរ​លោក​ មិន​សរសើរ​មិន​បាន​។ ដោយ​វិធី​នេះ​ រាល់​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​កាន់​សៀវភៅ​មក​ផ្ទះ​វិញ​មិន​តិច​ជាង​ ៥​ ទៅ​ ១០​ក្បាល​ឡើយ​។

សៀវ​ភៅ​មួួ​យ​ក្នុង​ចំណោម​សៀវភៅ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ហែក​តម្លៃ​ដើម​វា​ចេញ។ តាម​ខ្ញុំ​ចាំ​តម្លៃ​ហ្ស៊ីន​ដែល​គេ​សរសេរ​គឺ ២០០០៛

សៀវ​ភៅ​មួួ​យ​ក្នុង​ចំណោម​សៀវភៅ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ហែក​តម្លៃ​ដើម​វា​ចេញ។ តាម​ខ្ញុំ​ចាំ​តម្លៃ​ហ្ស៊ីន​ដែល​គេ​សរសេរ​គឺ ២០០០៛

ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សន្សំ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទាំង​នោះ?

ប៉ា​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ក៍​ជា​អ្នក​សន្សំ​សៀវភៅ​ដែរ ពេល​បែក​ពី​អាពត​ចូល​មក​ភ្នំពេញ​ គាត់​ឃើញ​សៀវភៅ​អារាត់​អារាយតាម​ផ្លូវ និង​តាម​ផ្ទះ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង គាត់​ក៏​បាន​ប្រមូល​ទុក។ ពេល​ខ្លះ​គាត់​យក​អង្ករ​ទៅ​ដូរ​យក​សៀវភៅ។ ចឹង​ឃើញ​ថា​គាត់​ផ្ដល់​តម្លៃ​ដល់​សៀវ​ភៅ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ កាល​ពី​នៅ​ក្មេងៗ​ពួក​ខ្ញុំ​ហេតុ​តែ​មិន​ដឹង​អី យក​សៀវភៅ​ទាំង​នៅ​អាន ពេល​ខ្លះ​លេង​ឱ្យ​រហែក ហែក​យក​មក​ដុត​លេង ហែក​គប់​វង់​ស៊ី​ក្រដាស…។ ដល់​ពេល​ធំ​ឡើង​បាន​ដឹង​ថា​សៀវភៅ​អស់​នោះ​វា​មាន​តម្លៃ​ និង​កើត​ពី​ការ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​របស់​ពួក​គាត់។ ខ្ញុំ​សោក​ស្ដាយ និង​បាន​ប្ដេជ្ញា​សន្សំ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ​ទាំង​នោះ​ឡើង​វិញ៕

08/7/15
ដួង​ច័ន្ទ​នា​រាត្រី​នោះ

សម្លេងទារព្រលឹងញ៉ាក់ប្លោក!

ជាទូទៅខ្ញុំមិនដែលបានឃើញខ្មោច ហើយក៏មិនប្រាថ្នាចង់ឃើញដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតខ្ញុំក៏ខ្លាចតិចៗ ចិត្តមិនស្លុយក្នុងការចង់ឃើញ ហើយបើគេបន្លាចក៏ខ្លាចដូចតែគ្នា។ រឿងដែលចង្រៃនោះគឺដើរជាមួយ អាឆាយ (អឿន រស់នៅអមរើន) វាច្បាស់ណាស់​អាមួយហ្នឹងមានក្រយៅខ្មោចឱ្យច្បាស់ក្រឡែត ចឹងហើយចង់មិនចង់ខ្ញុំត្រូវតែមកពាក់ព័ន្ធជាមួយខ្មោចឱ្យទាល់តែបាន។

រឿងគឺវាអីញ្ចេះ៖ ក្នុងដំណើរថតរូបនៅខេត្តកំពង់ធំ យើងជិះម៉ូតូពីភ្នំពេញ កាត់កំពង់ឆ្នាំង ហើយឆ្លងវាលទំនាបលេចទឹកនៃបឹងទន្លេសាប រហូតទៅដល់កំពង់ធំ។ មកដល់ភ្នំសន្ទុកនៃខេត្តកំពង់ធំ ល្ងាចល្មមយើងក៏សម្រេចចិត្តថាគេងនៅទីនោះដោយសុំលោកតាសង្គ្រាជវត្តស្នាក់នៅ។ យប់ឡើងដោយមើលឃើញថាមានផ្ទាំងថ្មមួយនៅក្នុងព្រៃលើភ្នំនេះវាទីតាំងល្អសម្រាប់ថតផ្កាយ (Milkyway) ពួកយើងក៏ជម្រាបយាយជីថាមិនចង់គេងក្នុងវិហារទេ ចង់មកគេងនៅលើផ្ទាំងថ្មហ្នឹងវិញ។
ម៉ាក់យាយជីមិនជួយចូកជួយចែវអីទេមានតែបន្លាចថែម។

«ចៅឯងអត់ខ្លាចទេអី? នៅផ្ទាំងថ្មហ្នុងលោកតាំងសម្មាធិ វិញ្ញាណទាំងអស់នោះចេញមកបន្លាចជាខ្លា ជាពស់ធំៗណាស់ណា»។

«អត់អីទេលោកយាយពួកខ្ញុំមិនខ្លាចទេ (និយាយបែបអឿ តែក្នុងចិត្តមួយៗខ្លាចឱ្យញ័រ ដល់ថ្នាក់មានអ្នកខ្លះពេលងូតទឹកបោកហៅគេថាទៅមើលផ្កាយស្អាតណាស់លើមេឃ តែដឹងអីបោកហៅទៅឈរចាំបានជាគ្នារហូតងូតទឹករួច ព្រោះខ្លាចខ្មោចលង ឆើស!!!)» ពួកយើងតប។

មានសម្លេងរបស់យាយជីម្នាក់បន្ទរបែបចាក់ទឹកត្រី ញ៉ិញម្ទេស «មិនអីទេ ស្រេចតែចៅទៅចុះឱ្យតែពូកែរត់»។ អីយ៉ាស់មួយម៉ាត់នេះចាក់ចំបេះដូងហើយវេស។ តែយ៉ាងណាសំដីពួកគាត់មិនបានធ្វើឱ្យយើងបញ្ឈប់មហិច្ចតាឆ្កួតលីលានោះឡើយ ព្រោះយើងគិតថាជីវិតជាអ្នកថតរូបវាត្រូវតែស្អីក៏ជួបចឹងហើយ ម្យ៉ាងយើងមកល្អជាតើ គេមិនធ្វើបាបយើងទេ។ ទោះជាយ៉ាងណានៅតាមផ្លូវម្នាក់ៗមានសំនួរគិតក្នុងចិត្តថាត្រូវទៅវិញឬអត់ ?

«លោកគ្រូ! មិនស្រួលទេហ្អេសទៅវិញ?» ពួកយើងប្រាប់ទៅលោកគ្រូ

តាមពិតក្នុងចិត្តគាត់ក៏ចង់ទៅដែរ តែគាត់ធ្វើដូចមាន់ចឹង ចាំឱ្យពួកយើងហាមាត់មុន ឆើស…ស្គាល់ដល់ពោះវៀនបត់របស់លោកគ្រូអីណុះ!!
ដើរដល់វិហារមួយ ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីផ្ទាំងថ្មនោះ យើងក៏ឃើញមានលោកនេនតូចៗ និងប្រុសៗប៉ុន្មាននាក់ក្រាលកន្ទេល រៀបចំកន្លែងសម្រាកនៅបរិវេនក្រៅវិហារនោះ។

«លោកគ្រូយើងដេកនៅហ្នឹងដែរទៅហ្អេស មិនបាច់ទៅផ្ទាំងថ្មនោះទេ នៅនេះមេឃក៏ស្រលះល្មមថត Long Exposure ផ្កាយបានដែរតើ!!!» សិស្សម្នាក់ខ្ជាក់សម្ដីបែបសប្បាយចិត្តវិញព្រោះមានដំណោះស្រាយហើយ

«អឺ…ចឹងក៏បាន» លោកគ្រូតប។ ប្រហែលគាត់គិតក្នុងចិត្តថា៖ អញចាំពាក្យហ្នឹងយូរហើយហ្អាស់!!!

ពួកយើងរៀបចំកន្លែងដេក យ៉ាងសមរម្យតាមបណ្ដោយផ្លូវដើររបស់ព្រះវិហារនោះ។ ពួកយើងនៅមិនទាន់គេងនៅឡើយ។ ពួកយើងនៅជជែកគ្នា ហើយមួយសន្ទុះ អាឆាយ (នាពេលនោះមិនទាន់ល្បីឈ្មោះហ្នឹងទេ) វាបើក Laptop បង្ហាញពីផ្កាយ Time-lapse ដែលវាបានថតជូននេនតូចៗ និងក្មេងៗទស្សនា។ វាបូរបាច់ឡើងបែកពពុះមាត់។ ក្រោយមកពួកយើងក៏ងងុយហើយចូលគេង។ តែមុននឹងគេ យើងដកកាមេរ៉ាមកថត Long Exposure ក្រែងឃើញកញ្ចុំផ្កាយ Milky way ។ វាមិនផេះទេម៉ោងទើបតែជាង ១០យប់ ម្យ៉ាងមេឃមិនស្រលះល្អចឹងមាន Milky way ពីណាមក?? តែយ៉ាងណាក៏ដោយពួកយើងនៅតែថតដែរ គ្រាន់តែ Long Exposure ព្រះច័ន្ទនៅលើមេឃចោលទៅ រីឯអាឆាយវិញវាក៏មានគំនិតផស់វា គឺថត Time-lapse ព្រះច័ន្ទ។

និយាយពីលោកគ្រូវិញគាត់ចង់ថតដែរ តែគាត់ថតខុសគេ។
គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ពេលគេដេកអស់ បណ្ឌិតឯងជួយដាស់ខ្ញុំផងណា!»

«ដាស់ធ្វើអីលោកគ្រូ?» ខ្ញុំសួរ

«ខ្ញុំចង់ថតមនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងដេក» គាត់តប

ខ្ញុំអស់ឆ្ងល់ក៏ឆ្លើយ «បាទ» ហើយពួកយើងក៏ថតបន្ត។ ថតបានពីរបីសន្លឹកខ្ញុំដេកមុនគេ អាឆាយវាដាក់កាម៉េរាចោលឱ្យថតដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មិនយូរប៉ុន្មានពួកយើងក៏ដេកលក់។ ខ្ញុំដេកក្បែរលោកគ្រូ អាឆាយ និងអានិនចាអណ្ដើក (ឆេងហួ) វាដេកក្បែរគ្នា។

ដួង​ច័ន្ទ​នា​រាត្រី​នោះ

ដួង​ច័ន្ទ​នា​រាត្រី​នោះ

ហើយតទៅនេះនាទីញ៉ាក់ប្លោកក៏បានចូលមកដល់…

នៅម៉ោងប្រហែល ១ ទៅ ២ ពាក់កណ្ដាលអាធ្រាត ខ្ញុំស្រាប់តែភ្ញាក់ក្រញ៉ាងដោយសារសម្លេងគួរឱ្យរន្ធត់ប្លោក។ ម៉ែកូនហ្អើយតាំងពីកើតពោះម៉ែមកខ្ញុំថាលើកហ្នឹងគឺជាលើកដំបូងក្នុងឆាកជីវិតហើយ ដែលខ្ញុំបានជួបខ្មោច។ សម្លេងនោះឮនៅនឹងត្រចៀកតែម្ដង។
ច្បាស់ណាស់វាជាសម្លេងអ្វីម្យ៉ាងដែលគេធ្លាប់ដឹងថា «សម្លេងអន្ទងព្រលឹង» ហើយបើម្ចាស់ឈ្មោះបានឮហើយ និងឆ្លើយនោះព្រលឹងគេនឹងត្រូវបានខ្មោចចាប់យកទៅបាត់ អ្នកនោះនឹងឈឺរហូតដល់ស្លាប់ជាក់ជាមិនខាន។
សម្លេងនោះដង្ហោយហៅគ្នាខ្ញុំម្នាក់ «ឆេងហួរ….ឆេងងងងង ហហហហហហហហួ….»

សម្លេងឮយ៉ាងក្រលួចកាន់​តែ​ច្បាស់ទៅៗ ខ្ញុំនេះភ្នែកបិទតែអារម្មណ៍ញ៉ាក់ប្លោកទ្រឺតៗ បើជាអ្នកវិញ ខ្ញុំថាខ្លាចមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានទេ។ កុំចង់សាក ខ្ញុំទាយមិនឱ្យខុសឡើយ។

«ធើម៉េចចេះអញ» ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត។

ចិត្តមួយចង់បង្ហើបភ្នែកមើលឱ្យដឹងការពិតថាជាស្អីឱ្យប្រាកដ ចិត្តមួយទៀតវាទាញហេតុផលថា «ហ្អែងឆ្កួតមែន? បើបើកភ្នែកឃើញនៅនឹងមុខឱ្យជ្រងោ ព្រលឹងហ្អែងលោតចេញទៅស៊ីអាចម៍បាត់មិនខាន។

ខ្ញុំគិតកម្លាចិត្តខ្លួនឯង «វាមិនស្អីទេ ស្ដាប់ម្ដងទៀតមើល» «ខ្មោចគ្មានទេលើលោកនេះ» «…..!!!»

ខ្ញុំក៏នឹកដល់លោកគ្រូគាត់ថាដាស់ផងពេលគេគេងអស់ គាត់ចង់ថតគេគេង។
ខ្ញុំក៏លូកដៃទៅរុញគាត់ទាំងភ្នែកនៅបិទនៅឡើយ «លោកគ្រូភ្ញាក់ឡើង គេដេកអស់ហើយ។ ក្រែងលោកគ្រូចង់ថតហ្អេស?»

គាត់មិនកម្រើកសោះ ដូចគល់ឈើចឹង។ បានត្រឹមតែនិយាយល្អិះល្អុះតែឯងរកស្ដាប់មិនបាន។ ដាស់ហើយដាស់ទៀតនៅតែមិនក្រោក។ គិតម៉េចចេះអញ ណាសម្លេងកាន់តែរន្ថើនយកៗ «ឆេងហួ…..ឆេងហួ….!!!!»

«អូហ៍អញ ដុតមនុស្សទាំងរស់ហើយតើ» ខ្ញុំគិត។

គិតចុះគិតឡើង ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាជំនះវាឱ្យបាន បើកភ្នែកមើលតាម្រ៉ងទៅថាស្អី។ ឱ្យវាដឹងសខ្មៅតែម្ដងទៅវេស។ «ដ* អីហ្អា!!!!»
គ្រាន់តែបើកភ្នែក ភ្លាមខ្ញុំក្រលេកជុំវិញខ្លួន ជុំវិញកន្លែងដេក គ្មានឃើញអាខ្មោចណាហ៊ានអើតក្បាលមកសោះ។ «អញថាមែនៗ គ្មានអីសោះហ្នឹង ឆើស!» នៅជុំវិញហ្នឹងឃើញតែដើមឈើទេរទៅទេរម៉ោតាមកម្លាំងខ្យល់ ព្រះច័ន្ទរះខ្ពស់សន្លឹម ភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច មនុស្សគ្រប់គ្នាដេកដូចគល់អុស សម្រ៉ុកឱ្យក-ឃុលចង់បែកមេឃ។

ពេលបើកភ្នែក ខ្ញុំក្រលេកទៅមើលឆេងហួមុន ព្រោះបារម្ភវាមិននៅក្បែរហ្នឹង ខ្លាចវាត្រូវគេយកទៅបាត់។ បើចឹងមែនចប់ហើយ។ បានអីបកស្រាយជាមួយម៉ែឪវាម៉េចទៅ។

តែម៉ែកូនហើយអាសម្លេងចម្លែកហ្នឹងនៅឮដដែល??? មែននៅឮមែន!! ឮកាន់តែច្បាស់ដូចមុនមិនថមថយសោះ។ ខ្ញុំក៏តាំងចិត្តក្លាហាន បែកស្លុយ ថានឹងក្រោករកមើលសិន។ ខ្ញុំក្រលេកជុំវិញខ្លួន ត្រចៀកខំផ្ទៀង នៅតែមិនឃើញអ្វីខណៈសម្លេងនៅតែដដែល ជាដដែល។
លើកនេះលែងខ្លាចហើយ ព្រោះវាគ្មានអីផង។ ខំគិត ខំផ្ទៀងមួយសន្ទុះធំ ទើបខ្ញុំអាចយល់ពីប្រភពសម្លេងនេះបាន។
ម៉ែកូនហ្អើយ សម្លេងនេះចេញពីច្រវ៉ែបមាត់អាឆាយសោះ។

អានេះវាដេកស្រម៉ុក «ឃីត ខត!!! ៗៗៗ»
តាមពិតទៅសម្លេងហ្នុងគឺនៅចុងបំផុតបន្ទាប់ពីវាសម្រ៉ុកម្ដងៗ វាមានអាខ្យល់ចុងក្រោយឱ្យក្រលួច។ និយាយពីថាដូចនោះដូច ដូចហៅឈ្មោះបេះដាក់។ ខ្ញុំចង់តែស្ទុះទៅហក់ធាក់អាប្រកាច់យ៍ហ្នឹងឱ្យបែកមាត់។ ដេកស្រម៉ុកខុសរឿង ឱ្យឯងនេះព្រលឹងចុះទៅស៊ីអាចម៍បាត់។
ដល់ក្រោយមកវាសម្រ៉ុកដល់សូរវា វាឈ្លក់ខ្យល់ វាក៏ឈប់ស្រម៉ុកមួយរយៈ។ សម្លេងញ៉ាក់ប្លោកនោះក៏បាត់ឯង។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ច្បាស់ក្នុវចិត្ត មួយភាគមួយពាន់តែម្ដងថាច្បាស់ជាចេញពីវាហ្នឹងហើយ។

ហាហាហាហ……ចាញ់បោកអានរឿងរបស់ខ្ញុំហ្នឹងហើយមែនទេ??? រន្ធត់អត់??
ណាស់ហើយបើគ្រាន់តែនិទានឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាស្ដាប់វាមើលទៅមិនរន្ធត់ទេ តែបើអ្នកបាននៅក្នុងហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់ដាក់ប្លោក ថាអ្នកនឹងរន្ធត់ដូចខ្ញុំចឹង។ កុំចង់មកធ្វើឯងគ្រាន់បើអីនោះ។
សរុបមកខ្ញុំក៏នៅតែមិនច្បាស់ដដែលថាមានខ្មោច ឬអត់ដដែល។ តែដូចនិយាយចឹង ដើរជាមួយអាមួយហ្នឹង សម្បូររឿងរន្ធត់ណាស់។ ចាំមើលដំណើររបស់យើងទៅកោះកុង កំពង់ស្ពឺ និងបន្តបន្ទាប់ទៀតវាយ៉ាងណា???៕

 

ខណ្ឌ​ចប់​ដោយ​បរិបូរណ៍

រាប់​ពី​ឆ្វេង​ទៅ​ស្ដាំ​គឺ លោក​គ្រូ​ ភីឡុង អា​ឆាយ ខ្ញុំ និងអា​និន​ចារ​អណ្ដើក។ ពួក​យើង​មាន​ក៏មាន​ងារ​ផ្សេង​មួយ​ទៀត​គឺ គ្រូថាំង​ចេង អ៊ូខុង ប៉ាចេ និង​ច​សា​ចេ​ ដែរ។

រាប់​ពី​ឆ្វេង​ទៅ​ស្ដាំ​គឺ លោក​គ្រូ​ ភីឡុង អា​ឆាយ ខ្ញុំ និងអា​និន​ចារ​អណ្ដើក។ ពួក​យើង​មាន​ក៏មាន​ងារ​ផ្សេង​មួយ​ទៀត​គឺ គ្រូថាំង​ចេង អ៊ូខុង ប៉ាចេ និង​សា​ចេ​ ដែរ។